■ پاگل لوگ/ پنجابی کلام ۔او جھلیا

پاگل لوگ

ملک نوں چھڈ کے، لوکاں پچھے لگ جاندے نیں پاگل لوک

فیر ہنیرے قسمت کرکے، دور  جاندے نیں پاگل لوگ

 

کیہو جئے بدبخت نیں  جیڑے ، اگے ودن دی تھائیں تے

ٹوئے دے وج ڈگن دے لئی، رولا پاندے نیں پاگل لوگ

جنہاں دی گنتی وی کوئی معنی، رکھدی نہیں اونہاں لئی

اپنیاں نسلاں ون سونے ، ناویں لاندے نیں پاگل لوگ

 

اک مٹی دا رب بنا کے ،اودی پوجا کردے نیں 

اپنے لہو وچ ڈبی ہوئی ،خیرات کھاندے نیں پاگل لوگ 

ضد بضدی زورا زوری ، مقصد ناں دی شے وی کوئی نہیں 

آپوں وی نہ سمجھ سکن ،کی چاہندے نے پاگل لوگ 

اک ویلے دی روٹی دے پاء، وک جاندے نیں کملے جئے 

جتیاں کھا کے پنج سال فیر ،ممتاز  گاندے نیں پاگل لوگ 

                   ●●●                  

■ کیویں مناں/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

کیویں مناں 

ہنیارے وچ سب کم کیتے فیر نہ اوہدے پچھے آوے کیویں مناں

لوکاں دیہاں جیباں ڈکیاں سر انہاں دے مینا گاوے کیویں مناں

کل تک دھول اڑائی جس نے مفلس لوکاں دی اکھیاں وچ 

اج  مٹی تے بے مطلب  پاڑیں چھڑکاوے کیویں مناں

ہتھ وچ تسبیح سر تے ٹوپی سمجھو کوئی گڑ بڑ ہو گئی 

چور چوری توں جائے ہیر پھیری توں جاوے کیوں مناں

عمراں لنگیاں ہوراں دے سر پھندیاں دے وچ پورے پاندے

گل اپنے وچ اک دن طوق نہ ہتھی پاوے کیویں مناں 

زہر پلا کے ہر بندے نوں مطلب لئی قربان کرے جو 

تیرے لئی او ٹھنڈا مٹھا شربت لیاوے کیویں مناں 

سر توں چنیاں کھون والے ممتاز  محافظ دی وردی وچ

میں ویکھے گھر اپنے لئی چدراں سلواوے کیویں مناں 

                    ●●●

■ رولا پائی جاو/ پنجابی کلام ۔او جھلیا

رولا پائی جاو

کلام:

(ممتازملک ۔پیرس)

اتوں اتوں رولا پاؤ، وچوں وچوں کھائی جاؤ 

اتوں اتوں روندے رو، وچوں وچوں گائی جاؤ 

دوجیاں دی اگ اتے ہتھ سیکن والیو

گھر جے بچانے نے تے، اگ نوں بجھائی جاؤ 

اتوں اتوں ویری نے تے، وچوں رشتے داریاں 

ویر پونے ناٹک تے، یاریاں نبھائی جاؤ 

دین دے ناں اتے، چلدی دکان اے 

ستا جے ضمیر  جاگے، مار کے سوائی جاؤ 

ماڑا اے نصیب ایس، ملک دا کیہو جیہا

اک چور جاندا اے تے، دوجا ڈاکو لیائی جاؤ 

زرخیز مٹی اے تے، سوہنے سوہنے لوک نیں 

نیتاں دے ماڑے نیں، اینہاں نوں سدھائی جاؤ 

جاہل نوں چھڈو ،پڑھے لکھے دا وی حال نہیں 

ممتاز مجاں اگے، بین وجائی جاؤ 

                ●●●               

■ دینا پیندا اے/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

دینا پیندا اے 

پل پل دا قوماں نوں، حساب دینا پیندا اے

 تاریخ نوں عمل دا، جواب دینا پیندا اے

دنیا چہہ اوچی تھاں تے ،اپڑن دی خاطر سدا

نسلاں نوں حیا دا، نصاب دینا پیندا اے

غیرتاں وفاواں نال، ملک آباد ہون 

فیر کتھے فطرتاں نوں، ثواب دینا پیندا اے

بزرگاں نوں جوانی دے، درختاں دی جڑاں وچ

تجربیاں لئی اپنا، شباب دینا پیندا اے

ممتاز باغاں دیاں، راکھیاں عجیب نیں

کنڈیاں دے بدلے ، گلاب دینا پیندا اے      ●●●

■ ایڈی دور منزل / پنجابی کلام۔ او جھلیا

ایڈی دور منزل

چنگی بھلی ٹردی گڈی کانوں ڈگمگا بیٹھے ہو

بن سکھے میں آپ چلاواں اے کی رولا پا بیٹھے او

دے ماری فیر کند وچ جا کے نال ہوراں  دے کھنے کھلے

لوکاں نوں وی پاگل کیتا نال اپنا آپ گنوابیٹھے ہو

جیڑی ساڈے منہوں نکلے اوہوئی حاصل ہو جاوے

اے دستور تے دنیا دا نہیں کانوں دل پرچا بیٹھے او

سانبھ لوو جی ڈگ نہ پین سر نوں پھڑ کے نیویں بین

لوکاں نوں جو دیندے رہے او اوہوئے چکر کھا بیٹھے او

گھر دی کنگ دی روٹی دی خوشبو جس چوں آندی سی

او چنگیراں کنداں اتے فیشن لئی ٹنگوا بیٹھے او

رب نوں چنوتی دے کے ظالم لوکاں دے وچ جا بیٹھے او

اکڑ غرور دے مارے خواری قسمت وچ لکھوا بیٹھے ہو

اینے دیر چہہ کنی واری گھر توں مڑ آندی ممتاز

ایڈی دور تے منزل نہیں سی پینڈا لما پا بیٹھے او

                 ●●●

■ فرمیش نہ کر ۔ پنجابی کلام. او جھلیا

فرمیش نہ کر 
کلام/ممتازملک ۔پیرس 

کسے دسیا نئیں اے دنیا اے 

ایتھے جنت جئی فرمیش نہ کر 

 تینوں دل دا حال سنا بیٹھے
میری مجبوری نوں کیش نہ کر

پھل ورگے عمل یا خار جیہے 

 بے فکر نہ ہو انج عیش نہ کر

کر چیتا ہر ہر گل اتے  

کوئی کرے سوال تے طیش نہ کر

ہو سکدا اے بے بس ہووے

مجبور دی ہنج آزمیش نہ کر 

ممتاز دی هن  مجبوری من  

 بھاویں فیر کوئی گنجیش نہ کر

                    ●●●

 اج اوسدے بہانے سچ من لے

 دل وچ شک دی گنجیش نہ کر 

ہو سکدا اے بے بس ہووے

ممتاز دی ہنج آزمیش نہ کر 

۔۔۔۔

■ اک میرا محرم/ پنجابی کلام۔ او جھلیا

اک میرا محرم

اک میرا محرم بنن لئی 

 کنے نامحرم تیار جے

پرجناں دے محرم ہوندے نیں 

نہیں اناں دے سچے یار وے

جتھے ایناں نوں ہوڑاں چاہیدا

اوتھے چولاں جاندے ماروے 

اے کسے دے اپڑیں ہوندے نئیں

نہ کرن اے سچا پیار وے

چھڈن لمیاں عشق اندر

اوتوں لمیاں لمیاں ماردے

ایہہ دو چھلاں نہ سہہ سکدے

نہ لاڑں کسے نوں پار وے

سچ پچھو تے ہور کی دسیئے جی

نہ گھر دے نہ ایہہ باردے

جد کول ہووو تے قدر نئیں 

کلے ہوڑں تے واجاں ماردے

●●●

■ نصیب من/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

نصیب من 

جو نہ پا سکیں، او تیرا نہیں، جیڑا لب گیا، او نصیب من

اونوں پیار کر، اونوں اپنا لے  ،اونوں دل دے اپنے قریب من

کئی وار ہوندا اے، ایسطرح کہ نصیب تے، ریہا سسکدا

توں بھٹکدا پھرداں ایں ،اوس لئی ،

کسے ہور دا، جو حبیب من

جے تو ہس کے گل وی، نہ کر سکیں ،

ایسی مفت شے وی، نہ ونڈ سکیں 

تیری دولتاں نوں، میں کی کراں،

تو بڑا ایں دل دا غریب من

گل ایسی کر، کہ رسے ہوئے ،سبھی راضی ہون قریب ہن

جے زباں دے زور تے، شر ونڈیں ، فیر کاہے دا ایں خطیب من

او نہیں ہاردا ،اوہدی جت پکی، ممتاز اے اسی ویکھیا اے

جیڑا نال جند ، متھا لا لوے ، جیڑا چک لے غم دی صلیب من

               ●●●

■ دسیا نہیں سی تد / پنجابی کلام۔ او جھلیا

دسیا نہیں سی تد

جنج لیکے آیا سیں ویان تو مینوں جد

تھک جائیگاں ادھی رائی دسیا نہیں سی تد

حوصلے ودان لئی میں جے تیرا نال آں 

دکھ نوں اے آکھ دے ساڈے کولوں جائے لد

 ماپیاں نے سوچیا سے دھی سکھی رہے گی

سچی پوچھیں میرے کولوں سکھ دی نہیں کوئی حد

بلاں اتے ہاسے رکھ دنیا نوں ملی دا

کسے نوں سنائیے کیوں دکھڑے اے ود ود

فقراں توں اسی وی آذاد ہو جاواں گے

خورے ساڈی جندڑی چہ ویلا او  آئے کد

نظراں تے ممتاز پہرا  ہونا چاہیئدا

نیک ہون نیتاں تے ہوندی نہیں نظر

بد

                   ●●●

■ کہہ نہیں سکدے/ پنجابی کلام۔او جھلیا

کہہ نہیں سکدے

کون کہندا اے قلم دا لکھیا رکھدا کوئی دھار نہیں جے

پڑھ تاریخ تے پتہ لگے ایس تو ود تلوار نہیں جے 

تہاڈے جے کر ہوون سجن اوہدا تے کج کہہ نہیں سکدے

ایسے ویسے کن ٹٹے جئے میرے تے دلدار نہیں جے

اج آواں گے کل آواں گے چوراں نوں لمیاں پاواں گے

اے تے خبراں روز سنی دا نوے سماچار نہیں جے

ہلکا پھلکا ناٹک اوس دا اکثر ویکھن نوں ملدا اے

ایڈی وڈی گل لکا لین ایڈے وی فنکار نہیں جے 

کم دا سن کے ایویں چکر آ جاندے نے کم چوراں نوں 

اتوں اتوں تاپ چڑھا لین وچوں اے بیمار نہیں جے

صاحب صاحب کردے اونے جیب گھسا لئی اپنی فیر وی

 گل کوئی سب دے فیدے والی سنن نوں تیار نہیں جے

اختر ویلا کڈناں پیندا جند دے رولے چلدے ریندے

جا ممتاز نال  سیراں اتے جند محض بیوپار نہیں جے

               ●●●

■ مرجاندے نیں / پنجابی کلام۔ او جھلیا

مر جاندے نیں

ہر کم نک دی سیدھ چہہ ہوندا، کانوں کوئی رستہ بھلدا

باغاں دے رستے نوں بھل کے، مور وی کنے مر جاندے نیں 

مرن والے نوں دسے کوئی، کلیاں تو ہی مرنا ناہی

ہر اک بندے دے نالے لوکی ، ہور وی کنے مر جاندے نیں 

 سنناں پے جاندا اے پاویں ، کناں دے  وچ  انگلاں پا لو

مظوماں دیاں آہاں اگے ، شور وی کنے مر جاندے نیں 

موتی ورگے اکھڑ ڈل گئے ، میری قلم دی اکھ توں تایوں 

کاغذ اتے وچھ کے دسدے، زور وی کنے مر جاندے نیں 

کوتوالاں دی جد تلاشی، ویلے نے اک دن جا  لئی تے

قاضی صاحب شرم دے مارے ، چور وی کنے مر جاندے نیں 

وقتی فیدے ہو سکدے نیں، پر ممتاز اے نال نہیں جاندے

بدبختی جد پچھے پے جائے ،غور وی کنے مر جاندے نیں 

                   ●●●

■ ویچ دتا/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

ویچ دتا

میں کملی جھلی چنگی ساں، مینوں دھرم دے ناواں  ویچ دتا

معصوم چڑی ساں فطرت دی ،مینوں کالے کاواں ویچ دتا

لوکی ہوراں دے سر رڑ جاندے، دھوکاں غیراں کولوں کھا لیندے

اسی روئیے کس دے در اتے ،ساڈے اپنے ساواں ویچ دتا

جس آسرے نیندر آ جاندی ،اسی بے فکری نال سو جاندے

اوہو سجن سوداگر نکلے، محفوظ جو باواں ویچ دتا

جنہاں منزل تک اپڑاون دا ،ساڈے نال سی قول قرار کیتا

اک سازش تحت او وگ گئیاں،سانوں اونہاں راہواں ویچ دتا

کس منہ نال حشر دے دن لوکو، تسی اپنے کرن نوں منو گے

ساڈی بولی کنج لوائی گئی ، سانوں کنج بھراواں ویچ دتا

اے کاش میں قسمت دی پستک ، دا ہر او ورقہ پھاڑ دیاں

جس ورقے لفظ شریکہ اے ،جتھے یار نوں یاراں ویچ دتا

اسی قطرہ قطرہ لہو دتا ، تاکہ آس جیون دی باقی رہے

اونہاں زہر وگایا  رگ اندر، سانوں  دلداراں ویچ دتا

اسی چک کے مٹی رستے دی ،سر اتے جا سردار کیتی

بس ایہو بھل ہوئی ممتاز، اونہاں سرداراں ویچ دتا 

                     ●●●

■ جینی ‏آں ‏/ ‏پنجابی ‏کلام۔ او جھلیا

جینی آں

میں وقت دی چکی پینی آں

فیر جا کے کدرے جینی آں

ہر بھید لکاون  دی خاطر

 درداں دے  لیڑے سینی آں

ممتاز میں اپنے ہتھوں ای

آپی زہر پیالہ پینی آں 

●●●

■ لے گیا۔ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

لے گیا

تہاڈے نال نکا جیا کم مینوں پے گیا 

گل وچ پھاہ وانگ حکم مینوں لے گیا

سوچیا سی تھوڑی جئی آسانی لب جاوے گی

ایتھے جو نہیں کیتا وی جرم مینوں لے گیا

سب کج اپنا لٹایا تے سمجھ پائے

  دوجیاں تے کھادا ہویا غم مینوں لے کیا

اپنے لیئے فکراں تو کوئی وی آذاد نہیں 

میرے لیئے سوچے او بھرم مینوں لے گیا 

پتہ نہیں ممتاز کیویں اعتبار کیتا

چوٹھا گھڑی بھر دا کرم مینوں لے گیا

●●●

■ ونڈ توں / پنجابی کلام ۔ او جھلیا

ونڈ توں

بہتے دی اڈیک وچ تھوڑا تو گنوائیں نہ

جیڑا تیرے وس ہوئے اوہو شے ونڈ توں 

ہر شے تثیر وچ دوجے کولوں وکھ اے 

 کدی وی نہ کہہ سکیں مرچاں نوں کھنڈ توں 

ہڈیاں جما دوے قہر پلے پا دوے

ایڈی ٹھنڈ چنگی نہیں بچ اینی ٹھنڈ توں 

 سکھے نے حیاتی نوں لنگان والے سبھی ول

استاداں دیاں جھڑکاں تے وڈیاں دے ڈنڈ توں 

گلہ کدی کرو نہ کہ اے تے سکول نیں 

سانوں تے سبق ملے ماپیاں دی چنڈ توں

لاوارثاں دے وانگوں حال اودا ہوندا سی جیڑا اج دور نسے  رشتیاں دی گنڈ توں 

مشکلاں چہہ ممتاز بندے دی شناخت ہووے

نسدیاں ہوندے نوں پچھان اوہدی کنڈ توں

             ●●●

  

■ کیویں آئے او/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

کیویں آئے او 

گلیاں دے پتر پچھدے نے کیویں آئے او

کی دسیئے ہن کی پچھدے نے کیویں آئے او 

قبراں تے رون یا ڈولے ٹورن وی نہ پہنچے

 مجبوراں دی مجبوری اے نہیں سمجھدے کیویں آئے او 

سانوں ٹوٹے کر کر کے جو ویچدے رہے نے

او وی نے ہن سانوں پچھدے کیویں آئے او

سرخ گلاباں ورگے مکھڑے کالے پے گئے

محنتاں ساڈیاں ناہیوں دسدے کیویں آئے او

رکھاں دے رکھ وی نہیں ہن تے ٹھار ونڈاندے

ہور کسے نوں کی ہن دسدے کیویں آئے او 

گلیاں تے ہن بہتیاں تنگ جیاں لگن پیاں

دل وی ایناں وانگوں تنگ پے کیویں آئے او 

خوشیاں تے ہن ذاتی گلاں ہو گئیاں نیں

درد وی نہیں ہن کوئی ونڈدے کیویں آئے او 

ایتھے نے ہن لٹ دے ہاسے ہسن کیوں نہ 

زخم تے رہے نے ساڈے رسدے کیویں آئے او 

اے تے روڑے مار کے تہانوں پاگل کر دین 

ایتھے نہیں ہن دارو لبدے کیویں آئے او

اینا پانی لنگ گیا ممتاز پلاں تھائیں

زخم وی کوئی نہیں ہن کجدے کیویں آئے او 

                  ●●●

■ نہ رولیں۔ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

نہ رولیں

پھلاں والے چیتے دے کے

ککھاں وچ نہ رولیں مینوں

ہر کم عملی نہیں ہوندا جے 

جذباتاں وچ تولیں مینوں

اک پل اندر دل توں لہہ جائیں

انج نہ کوڑا بولیں مینوں

اکھیاں تک نہ آکے مڑ جائیں 

دل تک جا کے پھولیں مینوں

ممتاز جے ویلہ مل جاوے تے

ورقہ ورقہ پھولیں مینوں

●●●

■ کما ‏بیٹھے ‏او/ ‏پنجابی ‏کلام ۔ او جھلیا

کما بیٹھے او

اے کی ظلم کما بیٹھے او

گھر دے وچ اگ لا بیٹھے او

دنداں دے نال کھولو گنڈاں

 ہتھی جیڑیاں  لا بیٹھے او

کچے کوٹھے پکے کر کے 

آپئے تاپ ودا بیٹھے او 

ہن کج کلیاں رہ کے ویکھو

سنگتاں نوں ازما بیٹھے او 

ایدیاں نے کج شرطاں جیڑا 

اچا شملہ پا بیٹھے او 

ویل ملے تے سوچنا بے کے

کی کی شے گنوا بیٹھے او 

ممتاز نہ ٹٹن دئیں بھروسہ

رب دے نال جے لا بیٹھے او

                ●●●                

■ جدائی / پنجابی کلام ۔ او جھلیا ۔ قطعہ

             جدائی

سالہاسال اے شکوے  وچ بھل جاندے

گھڑیاں دے وچ لوگ جدا ہو جاندے نیں 

جد تک سر تے آفت نہ کوئی آ جاوے 

دوجے دے سر لوگ خدا ہو جاندے نیں 

                    ●●●

■ دل بوہے دے/ پنجابی کلام۔ او جھلیا

دل بوہے دے

دل بوہے دے جندرے کھولے

نہیں کھلدے سی چندرے کھولے

کنیاں کہانیاں دسیاں اینوں 

باز نہیں آڑاں کہندا مینوں 

بیٹھ جے پڑھدا پنا کھولے

کوئی نا اینوں مندرے بولے

دل بوہے دے جندرے کھولے

نہیں کھلدے سی چندرے کھولے

لیکھ جے چنگے غم نہ ملدا

جو نہ محرم ہوندا دل دا

رب لیکھاں وچ غم نہ پائے

کوئی نہ غم بندرے کھولے

دل بوہے دے جندرے کھولے

نہیں کھلدے سی چندرے کھولے

پرچھاویں دے پچھے لگ کے

کج نہ پایا بے گئے تھک کے

سوکھا نہیں ممتاز نوں آکھو

تنداں والے تندرے کھولے

دل بوہے دے جندرے کھولے

نہیں کھلدے سی چندرے کھولے

●●●

■ حد/ پنجابی کلام ۔او جھلیا

حد

حد دے اندر رہے تے دریا

حدوں بار تے سونامی 

حد دے اندر امرت جیہڑا

حدوں باہر تے مرجانی

حد دے اندر شرم ہوندی اے

حدوں باہر بدنامی

حدوں اندر کامیابی تے

حدود باہر ناکامی 

حد دے اندر جیون اے تے

حدوں باہر من مانی

حدوں اندر ہر شے سوہنی

حدوں باہر دشنامی

اے ممتاز حداں دی دشمن

بندے اندر حیوانی

        ●●●

■ او جھلیا / پنجابی کلام ۔ او جھلیا ۔ اشاعت 2023ء

او جھلیا 

تیرے عشق چہ ریجاں لاون نوں

میں آپ سنیہہ گھلیا  

او جھلیا او جھلیا 

سانواں دے سیک پخاندے نے

تلیاں  وچ بھانبڑں بلیا 

او جھلیا او جھلیا 

کوئی آس نہیں جیون جوگے دی

جیڑا غم سینے وچ پلیا 

او جھلیا او جھلیا

دل باغ اجڑ گئے مدتاں توں

تے چرمر پاتر ہلیا 

او جھلیا او جھلیا 

کی تپش اودی محسوس ہونی

جیڑا شکر دوپہری بلیا

او جھلیا او جھلیا

ممتاز اودی گل کی کرنی

جیڑا عملوں کالک ملیا 

او جھلیا او جھلیا 

               ۔۔۔۔۔۔۔۔۔               

گیت سنیئے

        

https://youtu.be/bqSIsD2nQps?si=31HxGijAoZnJZFog

■ لوکی مر گئے / پنجابی کلام۔ او جھلیا

لوکی مر گئے

بھکے پاویں لوکی مر گئے 

فیر وی ساڈے حاکم تر گئے

ہر اک بوہے تے تالا سی 

رلدے کھلدے جیڑے در گئے

اے تے صدیوں ہوندا آیا

چوٹھے جت گئے سچے ہر گئے 

ہن نہیں حکمت خاموشی وچ 

لوکی سمجھن ویکھیا ڈر گئے

ہن تے رناں ودھ گیئاں اگے 

 انصاف نہ کر پائے تے نر گئے 

ممتاز تسی سب بیٹھے رہ گئے

 چڑیاں طوطےکھیتی چر گئے

●●●

@ شیراں نوں/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

   

       شیراں نوں          

بھار چکدے نے جیڑے لوکی عزتاں دے

یاد رکھدا جہان اوناں شیراں نوں 

نہیں دنیا تے تھاں کسی کائر دی 

ویلا کردا سلام دلیراں نوں 

ہر جھولی وچ بھلا کد پان ہوندے

وٹے ماردی اے دنیا بیراں نوں 

جتھے بلدے چراغ ہنیرے وچ 

لبے اج وی نگاہ منڈیراں نوں 

چک سامنیوں کنداں دا شنگار ممتاز 

کیتا چھابیاں تے رنگلی چنگیراں نوں

                 ●●●                   

@ سمجھ بیٹھا ایں/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

       سمجھ بیٹھا ایں 

تو میرے شوق نوں مجبوری سمجھ بیٹھا ایں 

ایہو غلطی جنوں ضروری سمجھ بیٹھا ایں

منہ میرا کھولنا شملے کئی نیویں کردا

میری اک چپ میری مغروری سمجھ بیٹھا ایں

ایڈا سوکھا نہیں قربان کسے لئی ہونا 

تو تیری غرض نوں منصوری سمجھ بیٹھا ایں

جس تباہی نے تیرا نام دعا توں کڈیا

ایسی بدنامی نوں مشہوری سمجھ بیٹھا ایں 

فاصلہ دل دا نہ ہووے تے کوئی معنی نہیں 

چند قدماں نوں تو تے دوری سمجھ بیٹھا ایں 

زہر قاتل سی جیہڑا چیر کے جگرا رکھ دے

کھاندے ہوئے تو جنوں چوری سمجھ بیٹھا ایں

میرے لفظاں دی وی کج اہمیت ہونی چاہیدی

کیوں میری چپ نوں تو منظوری سمجھ بیٹھا ایں 

ساز دل چھیڑ نہ ممتاز نیں زخمی تاناں  

پردہ پوشی نوں تو مغروری سمجھ بیٹھا ایں 

                 ●●●

■ تیرے ہتھ / پنجابی کلام / او جھلیا

1۔

تیرے ہتھ

 تیرے ہتھاں دیاں پکھیاں وچ، اے سی والا سکھ اے 

تیرے ہوندیاں قدر نہ آئی ، ایہو  دکھ اے

ساری دنیا دے مزے نے کیتے، پزے برگر وی نے کھادے 

 تیرے ہتھاں دے پراٹھیاں دی، اج وی پکھ اے

والاں وچ تیل میرے ، ہن کوئی لاندا نہیں 

 تیری یاد دے وچ روندے ، وال میرے بک بک وے

کدرے تو اک دم جے ، سامنے آ جاویں

رج رج ویکھن نوں،  کتھے تیرا مکھ اے

 ویلے دیاں دھپاں دا، ممتاز  پتہ لگدا  

چھاں ونڈے سدراں دی، ماں ہی ایسا رکھ اے                      

        ●●●                       

                   

■ رسدے ویکھے/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

رسدے ویکھے 

نکی نکی گل دے اتے یار پرانے رسدے ویکھے 

میناواں دے آلڑے اندر کاں نے کنے گھسدے ویکھے 

جنہاں دی گھٹی وچ شامل سواد پرانا باسی کھانا

پچھلی ہر شے کھا لیندے نیں تازہ ٹکر بسدے ویکھے

اسی تے انصاف دلاون آئے سی پر ایہہ کی ہویا

ہور کسے نوں کی دلواندے اپنے حق وی کھسدے ویکھے

میک اپ شیک اپ کج نہیں ہوندا اصلی شے اے دل دا چانن

اندر دی لو بل جاوے تے ،بجھدے چہرے  لسدے ویکھے

عملوں خالی گلاں دے وچ برکت لبن ٹر پیندے او

ایخو جئے ممتاز نے کنے خالی پھوکے پھسدے ویکھے

●●●

■ جاندے نے/ پنجابی کلام ۔او جھلیا

جاندے نے

بڑا حوصلہ کرنا پیندا اے، تایوں  جاںڑں والے رک جاندے نے

سمجھانا پیندا اتھروواں نوں، تایوں اتھرو وگدیاں سک جاندے نے

تانگاں ویلے دے نال تھک جاندیاں، 

آساں مٹی دے وچ رل جاندیاں

بندہ جد اے سب کج ہار دوے،ساہ ہولی جے مک جاندے نے

سب کج جد عام جئی گل ہووے، نہ غم نہ کوئی بل ہووے

ویلے دا گھوڑا نسدا اے، ہک لا کے  چابک جاندے نے 

نال بج کے ڈول دے اترے ساں، دل کھو دے گھور ہنیرے وچ

ممتاز نہ دیوا بال سکے ، جد گل وچ بتیاں پاندے نے

                 ●●●

@ نچاندا اے/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

          پیسہ 

اے پیسہ دل پرچاندا اے

اے پیسہ ناچ نچاندا اے

اک ہتھ وچ پھڑ کے روٹی تے

پیری گھنگھرو بندھ رواندا اے

اینج بن لئے سامنے والے نوں 

اکھوں روندا مونہوں گاندا اے

کیویں پھرکی وانگوں پھردا اے

نت نوے تماشے لاندا اے 

اے حسن دے شملے سر رکھ کے 

کئی کوجے نال بٹھاندا اے

پیسے دی خوشبو ایسی اے

جنتاں دی سیر کراندا اے

ممتاز تو دنیا جت لئیں جے

سمجھیں پیسہ کی چاہندا اے 

                ●●●               

او جھلیا / پنجابی کلام / فوٹو شعر۔ او جھلیا

او جھلیا او جھلیا 

او جھلیا او جھلیا 

تیرے عشق چہ ریجاں لاون نوں

میں آپ سنیہا گھلیا 

او جھلیا او جھلیا

سانواں دے سیک پخاندے نے

تلیاں وچ بھانبڑ بلیا 

او  جھلیا او جھلیا 

کوئی آس نہیں جیون جوگے دے

جیڑا غم سینے وچ پلیا

او جھلیا او جھلیا 

دل باغ اجڑ گئے مدتاں تو 

تے چرمر پاتر ہلیا

او جھلیا او جھلیا 

کی تپش اوہدی محسوس ہوئی

جیہڑا شکر دوپہری بلیا 

او جھلیا او جھلیا 

ممتاز اوہدی گل کی کرنی

جیہڑا عملوں کالک ملیا

او جھلیا او جھلیا 

●●●

■ لوکی کی کردے/ پنجابی کلام۔ او جھلیا

        لوکی کی کردے

رب دا فضل نہ ہوندا لوکی کی کردے

نہ او دعاوں سندا لوکی کی کردے

جے نہ پردہ پاندا ساڈیاں عیباں تے 

ہر گل ساڈی پندا لوکی کی کردے 

بدبختاں وچ ناں لکھوانا سوکھا اے

اینا وچ سانوں چندا لوکی کی کردے

اوس نے جے توفیق دتی اے سجدے سی

نہ اینی توفیق مقدر بندا لوکی کی کردے 

کل جد ڈگ کے فیر اٹھن دی کوشش کیتی

 بن اودی خوشنودی نہ اٹھ ہوندا  لوکی کی کردے 

مر جاندے نیں لوکی چیزاں چھڈ جاندے

اودی تھائیں قابض آپئی ہوندا لوکی کی کردے 

ہائے ممتاز کلیجہ پاٹن لگدا اے 

نت تماشے روز جے کر نہ تندا لوکی کی کردے 

                   ●●●              

■ عشق رولا / پنجابی کلام۔ او جھلیا۔ اشاعت 2023ء

عشق رولا

اے چھپائے وی چھپ نہیں سکدا

عشق رولا  گلی گلی کردا

ہور کوئی وی کر نہیں سکدا

جو میرے دل دا اک ولی کردا

جو سمندر نوں وی نچاندا  اے

خشک صحرا چہ کھلبلی کردا

ایہہ تصور دا زور ہے کہ جو 

کھردرے رستے مخملی کردا

واقف حال ہے اوہی ممتاز

دور ایس دل دی بےکلی کردا

●●●

کلام:ممتازملک ۔ پیرس فرانس 

کتاب: او جھلیا 

اشاعت: 2023ء

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

@ پن پن ماریا۔پنجابی کلام۔ اوجھلیا

         پن پن ماریا

سانوں باہر والاں نے، مارنا سی  بھلا کی 

سانوں گھر والیاں نے، پن پن ماریا 

اتنا دلیرسانوں، اپنیاں مار کیتا 

دشمن اساں ہر، چن چن ماریا

کھل کے کوئی گل کرو، سمجھ دے وس پوے

ہر ویلے کر دی اے، گن گن ماریا

بھٹھیاں غرور دیاں  پخدیاں رہندیاں نے 

 برف دی چکی سیک  تن تن ماریا

شکوے ای رہندے نے، لوکاں نوں نصیب نال

ہیٹاں تہاڈا ویکھنا نہ، بھن بھن ماریا

ممتاز اپنے تے ،رحمتاں نوں چھڈ کے

 خود نوں تو دوجیاں دی، سن سن ماریا

    °°°°°°°°

■ خیال کر/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

خیال کر

پٹھے سدھے میرے نال،نہ ایہو جئے سوال کر

جندڑی محال نوں، نہ ہور وی محال کر

دوروں دوروں بیٹھ کے، اولیاں نہ مار تو

حوصلہ وکھانا اے تے، تھوڑی جئی مجال کر

اڈیاں نوں چک چک، قد نئیو وددے

ظرف اوچا کرنا تے ، چنگے کج اعمال کر

سچ دیاں عزتاں نوں، شملے دی تھاں دے

جھوٹ دے سلیپراں دے ،تھلے نہ پامال کر

لفظاں دے زخماں دا ،کوئی وی علاج نہیں 

سوج سمجھ تایوں، جیب استعمال  کر 

ہائے کیڑے منہ نال، سامنے فیر آواں گے

بس ایہی سوچ کے ،خود نوں مثال کر

پتھراں دے سینے وچ، دل کدوں ہوندے نے 

سمجھوتہ جند نال، ہور کج سال کر

ماپیاں بنائی جیڑی، سالاں وچ شان سی 

اونوں ممتاز نہیں تے،کج تے بحال کر 

   ●●●

■ مذاق/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

مذاق 

قاتل نے مقتول دی قبرے 

جاکے اونوں معاف کر دتا

کیہو جیہا مذاق اے ربا

ہساں یا فیر روواں چیتا

  ●●●

@ پونچے / پنجابی کلام ۔ او جھلیا

پوہنچے

پونچے چاڑھے وال وکھیرے 

اوچے اوچے چیخے چاڑھے

 اگے پچھے دوڑدے پھردے

کناں دے اے پردے پھاڑے

نہ کج سمجھن نہ سمجھاون

دل وچ خوف دے پنجے گاڑھے

ہر اک لفظ تو لہو پیا چوئے

ہر سچائی خنجر مارے

ہر اک لمحہ میری تاک چہ

ہر ایک منٹی مینوں تاڑے

سر توں پیراں تاک میں پچی

میں ماضی دے ورق چا پھاڑے

بند کیتی میں روندی پستک 

ہانڈی دی تھاں اتھرو چاڑھے

ہن میں اکثر سو نہیں سکدی

سوچدی گھمن گھیری بارے

چپ چپیتا کوئی نہ کوئی 

اک کردار تے واجاں مارے

بین کرے تے مینوں پچھے

کیوں کھولی سی پستک پارے

جے کر نہیں سی ایڈا جگرا 

کیوں ماضی نوں واجاں مارے

کیوں ممتاز تو حوصلہ دتا 

گل میں کھولدی چوک چوبارے

°°°°°

@ کیتیاں / پنجابی کلام ۔ او جھلیا

  کیتیاں

بے فیضے جئے لوکاں دے نال 

تو کیوں چنگیاں گلاں کیتیاں 

تیرے کولوں سوئیاں  لے کے

 لوکاں اپڑیاں گدڑیاں سیتیاں 

ناں تے تیرے کالک مل کے

 اپڑیاں سریاں اوچیاں کیتیاں 

تیرے ولوں  گلاں گھڑ کے

دسیاں سب نوں آپو بیتیاں

چلو کوئی نہیں کسے بہانے

ڈکیاں نکلن سبھے پلیتیاں 

لوکاں قبضے کرن دی خاطر

خالی زمینیں چاڑھیاں مسیتیاں 

سوچو کروڑ دی مسجد چھڈ کے

کتھے نمازاں جا کے نیتیاں 

سر دے اتے جھگی نہ رہی

اتھرو رنگ شراباں پیتیاں 

ہوراں نوں الزام نہ دیئے

آگے آندیاں اپنیاں کیتیاں

تیل نہ پانی دے وچ گھلیا

کوشش سو ممتاز نے کیتیاں 

°°°°°

■ کفر کمایا/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

کفر کمایا 

کفر کمایا لوکاں کفر کمایا 

داغ جناں  تیرے متھے لایا 

چٹی چادر گلاں دے نال 

میلی کیتی گل پھاہ پایا 

بک بھر بھر کے میوے کھادے

فیر تھک تھک(thuk) کے کوڑھ(koorh) جتایا

ہتھاں دے نال نہ بن ایویں 

دنداں دے نل کھول نہ پایا

کملی کر کے شودا ہسیا

رانجھا ہو کے حال گنوایا

جاگ جا سر تے اپڑیا سورج

کنی تیکر ڈھول وجایا

دھوپ وچ پاڑیں دیندے ناہی

ویکھ زرا ہر پھل مرجھایا

کج کج اپنے ورگا کر کے

جو ممتاز سی سب گہنایا

  ●●●

@ جدا رستے / پنجابی کلام ۔ او جھلیا

     جدا رستے

اے موت ہی سی جنہیں، کر دتے جدا رستے

نہیں تے ہور کیدا زور، روکدا رستے

گماندے رہندے نے دشمن میرے، میری منزل

دکھاندا رہندا اے مینوں، میرا خدا رستے

او مہربان ہوئے ،صدیاں توں دبی دنیا 

اڑا کے ریت مینوں ،دسدی اے ہوا رستے 

اے جس طرح نے زمانے چہ ،لوگ دو مونہے

ایسے طرح نہ کدے ہون ، بے وفا رستے

میں کنی دوروں سفر ، کیتا اونہوں  ویکھن لئی

نظر ملان وی رکیا نہ، ٹر گیا رستے

او میرے نام دی چھٹی چہ، لکھ کے چھوڑ گیا 

تیری وفا نوں ملن گے، بےانتہاء رستے

قرار کیوں نہیں اک تھاں تے، بے کے کٹ جاندی

سفر نہ ہوندا تے فیر ،کون کھوچدا رستے

جے کر نہ ہوندی حیاتی چہ ، منزلاں دی کشش 

نہ سوچدا کوئی ممتاز ، ویکھدا رستے 

                   ●●●۔                   

@ تیرے نال نئیں۔ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

تیرے نال نئیں 

 سن وے سجنا میں  کی کہڑاں

 نال تیرے  نہیں ہن میں رہڑاں

بہتیاں ہوگیاں گلاں باتاں 

ہنجواں والیاں کھل برساتاں

چکڑ دے وچ ہن نہیں بہڑاں

تیرے نال نئیں ہن میں رہڑاں

کرچی کرچی کیتا دل نوں

مشکل نال میں سیتا دل نوں  

تو ہندا سی میرا گہڑاں

تیرے نال نئیں ہن میں رہڑاں

ساہ نہیں باقی تھاں توں ہلنوں

ہن تے دل وی رہ گئے ملنوں

ریجاں نہیں انکار ہن سہڑاں

تیرے نال نئیں ہن میں رہڑاں 

ونگاں دی تھاں بن لیا تاگا

فیر وی ستا لیکھ نہ جاگا

 ممتاز ہر اچی شے نے ٹہڑاں

تیرے نال نئیں ہن میں رہنا

      °°°°°۔   

@ پتر گنوائے۔ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

پتر گنوائے 

جم کے پتر اکڑی گردن٫ لیکے پھردی کتھے جائے

کوجے پتر لیکے سوہڑیاں ٫کڑیاں عیب اے پا دیندیاں نیں 

 بددعاؤں دی پنڈ اپنے, سر تے بھاری کردی جائے

ایناں گلاں دے ہتھوں ہی٫ ماواں موہ سووا دیندیاں نیں 

زیور کپڑے مال مویشی٫ نوکر چاکر دی چاہت وچ

نکی عمرے پتر کیویں٫ پردیساں وچ چا دیندیاں نیں

ہتھاں دے وچ لسٹاں لے کے٫ ہر دم فون اڈیکن والی

پہلی واج تے پیخے کل دے٫ کہہ جذبات سوا دیندیاں نیں

ہر ویلے جد کہندا پتر ,ماں میں گھر نوں آڑاں چاہنداں

سن کے کھول فرمیشی کھاتہ, نواں پواڑا پا دیندیاں نیں 

ماں میں تیرے ہتھ دی روٹی, کنے سالاں توں نہیں کھادی

نہ پتر مہنگائی بڑی اے, گلاں عجب سنڑاں دیندیاں نیں 

رڑ پڑ جاڑیں پردیساں وچ ,کملے شوہدے ہو جاندے نے

ممتاز اے شوقاں دے چکر وچ ,ماواں پتر گنوا دیندیاں نیں

                °°°°°°°°°°

■ خیال کر/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا ۔ اشاعت 2023ء

خیال کر

میرے کول لفظاں دا کاٹا اے خیال کر

 پہلا پینڈا  اوکھا ہی لنگھاٹا اے خیال کر

چل کتھے شور وچ آپ نوں وی سنئیے

آسے پاسے بڑا ای سناٹا اے خیال کر

 سبق سناواں کیویں جند دی کتاب دا

ورقہ وی اسے تھائیوں پاٹا اے خیال کر

دیو نگہبان اے وگاڑنی نہیں چاہدی

ہتھ وچ خوشیاں دا چاٹا اے خیال کر

 

مینوں نہ چنوتی دیو جندڑی دی آس دی

زندگی نوں میرے ولوں ٹاٹا اے خیال کر

ہوندے کج نصیب جیڑے کدی نہیں بدلدے

ممتاز ویلے دا لپاٹا اے خیال کر

●●

■ ہووے گی/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

ہووے گی

وقت جئی ظالم شے وی ،کوئی کی ہووے گی

 موج تیری کسے ہور نے کٹی ،پی ہووے گی

تینوں پہلی واری ،گودی لیکے ماں تیری وی

اک اک ساہ وچ سو سو واری ،جی ہووے گی

جو لٹی بازار وچہ، تیرے کرماں توں 

ہور کسے دی بہن ،کسے دی دھی ہووے گی

جس گدڑی دے لعل، تو جانوں پار کیتے

کنے اوکھے ماپیاں، گدڑی سی ہووے گی

کج معصوماں دے ،لیکھاں وچ اکثر ایویں 

ہوراں دی کرنی لیکھکھ، لکھی ہووے گی

نہ کر تو ممتاز متکا ،لوکاں نال اے نہ منن

اینا قیامت مننی جد ،ویکھی ہووے گی

●●●

@ دتیاں نیں/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

دتیاں نیں

بے فیضاں جو چا دتیاں نیں 

تیرے ناویں لا دتیاں نیں

پورا کرنا ہر گل  لازم 

حکم چہ جو فرما دتیاں نیں

دل دیاں رمزاں دینیاں اوکھیاں   

کر کر کے سودا دتیاں نیں

پیار دے بدلے تیریاں گلاں 

لوکاں نوں شرما دتیاں نیں

جرماں دی تفصیل چہ عرضاں

ڈھولے گل وچ پا دتیاں نیں

جو وی گزری دل کملے تے 

قبراں تے لکھوا دتیاں نیں 

کس گل ہون ممتاز خلاصے

تو تے مار مکا دتیاں نیں 

             °°°°°°۔              

@ رستے/ پنجابی کلام ۔او جھلیا

رستے

پہلاں اداس ہویا، فیر او چپ جیا رستے

تے مسکرا کے مینوں، ویکھدا گیا

 رستے

تیرے وجود دا احساس، تیرے بعد جدوں

عجب اداس جئے نے ،تیرے بنا رستے

جدوں دی میں تیرے، قدماں تے چلنوں انکاری 

نراض نیں جیویں میتھوں، خفا خفا رستے

میں اپنے مان تے، کلیاں سفر دی ٹھانی سی 

خدا  نہ جھوٹ بلائے، گئے تھکا رستے 

میں قدردان ہوواں ، شکر وی گزار سکاں 

ہے رب تو میری دعا، فیر میرے ملا رستے

کسے وی کم دے نہیں ،منزلاں نہ چنگیاں تے

تو جس قدر وی بھلا، سج تے فیر سجا رستے

جیڑے مقام تے پہچان، سوکھے نہیں لبدے

گنوان والے تے ممتاز ، بے انتہاء رستے

                 ●●●۔           

        

@ ہار دو/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

     ہار دو

شہر وچ وحشت ہے اینی، زندگی نوں ہار دو

جو وی میری گل نہ منے، اوس نوں بس مار دو

غمزدہ دریا دے کنڈے، بے کے گلاں کر لئیے

ونڈ لئیے ایدیاں خوشیاں ،چلو ہتھ پار دو

اپنے ہونے دا اگر ، مطلب ہے بس طعنہ زنی

ایس اپنے پن توں توبہ، چنگے دشمن  چار دو

رون والے بہت ہو گئے، ہن ہساو وی زرا 

اتھرواں نوں پھل بنا دین، ایسے کج فنکار دو

زندگی آسان ہو جاوے، زرا جئی ایس لئی

ہو سکے تے سانوں وی ،دو چار اچھے یار دو

لیکے جاڑاں نال کی اے، صرف یاداں دے سوا 

مشکلاں نوں دوستاں دے، سر دے اتوں وار دو

اپنیاں دے شر توں بچن، دی دعا ممتاز منگ

ڈسن توں نہیں باز آندے، جناں مرضی پیار دو

                  ●●●۔               

@ رکھاں دے نال پیار/ پنجابی کلام۔ او جھلیا

     رکھاں دے نال پیار 

رکھاں دے نال پیار کرو، اے رون نہیں دیندے

بھکیاں وی انسان نوں اے ، کدی ہون نہیں دیندے

 

ایویں تے مخلوق  چہ، انسان افضل نے پر 

عیباں دے پرچار ، جو افضل ہون نہیں دیندے

ایسی ٹھنڈک دیندے نے، روح ٹھار جاندی اے

اکھاں دے اتھرو وی، اکھوں چون نہیں دیندے

سوچ لیا ممتاز کنارہ ، ایناں دے ملنے توں بہتر  

دنیا دے غم کی کرنے، جو سون نہیں دیندے 

                  ●●●۔                 

              

■ گنواندا اے/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

گنواندا اے

روٹی ٹکر دے بدلے وچ، بندہ عمر گنواندا اے

اک نویکلی دوڑ ہے جیڑی ،ساری عمر او لاندا اے

محل مینارے کپڑے لتے، ہر اک شے نو چھڈ سکدا اے

پیڑی بھک دا مرض ہے جیڑا ،مگروں لا نہیں پاندا اے

اول آخر ٹڈ نوں لے ،چنگے مندے عملاں پیندا

جے کر جگ تے بھک نہ ہوندی، کیوں روندا کرلاندا اے

رب بھلا کے کفر دیاں، راہواں تے بندہ پا دیندی

بھک دے اگے ہر اک رشتہ، بےمعنی ہو جاندا اے

پباں بھار تے ٹردے ٹردے ، کنڈے بیجے رستے کٹے

تھوڑا جیہا سکھ مل جاوے ،دل تے ایہو چاہندا اے

ارماناں نے روڑ سٹے نے، نکے نکے سفنے سارے

اکھیاں میچنا بھل گیئاں نیں ، غم جندڑی نوں  کھاندا اے

کملے نوں ممتاز کی کملا ،کرنا شوہدا ویچارہ

اوس تے ہسنا آپ تے ہسنا، رب سوہنا فرماندا اے

●●●

@ اپنیاں نوں سد لو۔ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

اپنیاں نوں سد لو

کسے خوشی وچ جے, اپنیاں نوں سد لو

سوچدے رہ جاؤ کھیڈ ,کیویں او کھلاریا

غیراں دکھ دے کے کدی, من لئے پر اپنیاں 

کتھے کتھے سٹ لگی , زرا نہ وچاریا

گلاں دیاں سولاں اتے، بندہ ہر پل چڑھے

ڈر ڈر ویلا اساں، جہان تے گزاریا

نکی نکی گل اتے، اوکھا نئیوں ہوئی دا  

حوصلے دی باں پھڑ، سن وے دلاریا

سٹ اوہدے دل دے ، قریب جا کے لگی سی

ایسے لئی چیخیا، تے تائیوں ہلکاریا

ممتازجناں دیاں ، رکھیاں سفارشاں 

نظراں توں میری، تساں آپ سی اتاریا

          °°°°°°°    

               

            

@ سیلفی سٹک/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

         سیلفی سٹک      

 سیلفی سٹک میری  کار وچ رہ گئی

دھکا لگا دل نوں خورے کنج سہہ گئی

مینوں لگے سوہنی جئی سہیلی جیویں رس کے

بے پرواہی ہتھوں  راہ وچ بے گئی

سیلفی سٹک میری کار وچ رہ گئی 

محفل دی یادگاری محفوظ ہووے کنج

کنوں سمجھاواں فون کدروں او پھڑے کنج

ہتھ چہ ہزاراں دا موبیل جنے پھڑیا 

فوٹو دے رزلٹ ویکھ فٹے منہ کہہ گئی

سیلفی سٹک میری کار وچ رہ گئی 

موبیل پھڑایا میں جیڑی کو سیانی لگی

فوٹو دا رزلٹ ویکھ کڑی مینوں کانی لگی

سر سی تے پیر نہیں پیر سی تے منہ غیب

غصہ آیا ایڈا اونہوں بڑا کج کہہ گئی

سیلفی سٹک میری کار وچ رہ گئی 

سیلفی سٹک میری تو تے میری جان ایں 

فوٹوواں دے اینگلاں دی تو ہی تے شان ایں 

بڑی یاد آئی مینوں سیلفی سٹک دی 

کسے دی محتاجی پیڑی اج جیڑی سہہ گئی

سیلفی سٹک میری کار وچ رہ گئی 

            

        ●●●۔    

■ پتھر ہو گئے/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

            پتھر ہو گئے           

جد وی پچھے مڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے

تیرے اگے ٹر کے ویکھیا پتھر ہو گئے 

عرشاں اتوں کون گواہی دیندا میری

فرشیاں دے نال جڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے

کیوں کیتا اعتبار ایہو اک غلطی ہو گئی

 دل نے جد سکڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے 

گھٹ پانی دے چشمے ہلکے لگے مینوں

چکڑ دے نال رڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے

اوہنے ہتھ وچ تیشہ پھڑ کے رکھیا ہر دم

جگر بہتا پھڑ پھڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے 

ایویں نیں بدنام زبانوں کوڑے جیڑے

خود نوں بشکل گڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے

ورقہ ورقہ پھولیا سبق گواچے دے لئی 

شور کاغذی سنڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے 

خالص اکشڑ ہن ممتاز بے معنی ہویا

جذباتاں نوں پنڑ کے ویکھیا پتھر ہو گئے 

                 ●●●                 

@ شیدائی/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

                شیدائی               

تو حرف دا سوداگر، میں قلم دی شیدائی

تو ایدے وٹے پیسے، کردا ایدی رسوائی 

میں ایسدی مجاہد تے، تو ایسدا قاتل ہیں

 ہر قدم تے دنیا وچ ،بے عزتی اے کروائی

تو تے اپنا شملہ وی ، ہتھی لا کے ویچ دتا

 چنی وی میں اپنی تے ، سچے رنگ وچ رنگوائی

 میں قبول کراں کیویں ،من گھڑت تیرے قصے

 اتراں میں میدان اندر ، ہووے جے نہ سنوائی

ہن ہور کتھے جا کے، فریاد کرو کیونکہ 

سک گئی اے قلم وچ وی، انصاف دی رشنائی

ممتاز وفاواں دا ، اینا کال پیا کہ بس

لبڑاں ہی نہیں پیندا، ہر تھاں ملے ہرجائی 

°°°°°°°

@ کچ دیاں ونگاں پن کے/ پنجابی کلام ۔ او جھلیا

   کچ دیاں ونگاں پن کے 

او وی اک ویلا سی،  دل  دی تسلی لئی

کڈدے سی فال جدوں، کچ دیاں ونگاں پن کے

مونہوں کد بولدے سی، غم وی بیان ہوندا

کھول کے وال جدوں، کچ دیاں ونگاں پن کے

درد سنائیے کی ، ٹٹ جان جندڑی دے

سر تے تال جدوں، کچ دیاں ونگاں پن کے

ہاسے وی او پالیندے، اکھیاں لکا لیندے

لب جائے مال جدوں، کچ دیاں ونگاں پن کے

سمجھ وی تد  آئی، بدنامی چہ رشتیاں دا 

پے گیا کال جدوں ،کچ دیاں ونگاں پن کے

درد جدایاں دے،سوکھے نہیں اتوں بجھیئے

وچھڑے دے حال جدوں، کچ دیاں ونگاں پن کے 

خود نوں گنوایا جیس لئی، اوس نوں خبر وی نہیں 

لبدی مثال جدوں، کچ دیاں ونگاں پن کے 

ممتاز پوے رولا، محفل چہ  سرک جاوے

موڈھے اتوں شال جدوں، کچ دیاں ونگاں پن کے 

                 ●●●۔