کملیا وے کملیا۔ پنجابی کلام ۔ کوسا کوسا

کملیا وے کملیا 

غم لیا یا چم لیا

ایہہ کدوں سی سوچیا

جتھے آ کے دم لیا

رب خفا نہ ہو جاوے

اکڑے سر وچ خم لیا 

دھول مٹی ہو جانڑاں سے

کوئی متتوں کم لیا 

ہور سہہ پاواں نہ ہن تے

زخم دا مرہم لیا 

پیاس ودھدی جا رہی اے

جا اوتھوں زمزم لیا

موت دی ہچکی توں پہلاں

لا الا سرگم لیا

ممتاز مردہ لہجے دے وچ 

کج تے زیر و بم لیا

   ۔۔۔۔۔۔۔۔

دشمن وی ہن درد ونڈاون لگ پے نے۔ پنجابی کلام ۔ کوسا کوسا

کی گل ہوئی آون جاون لگ پئے نے

مٹھڑے مٹھرے بول سناون لگ پئے نے

دیہاڑ قیامت سر تے آن کھلوتا جو

دشمن وی ہن درد ونڈاون لگ پے نے

بیماراں دے کول بٹھا دو جد اینوں 

موتاں دے احوال سناون لگ پئے نے

خالی ہتھ میں جھڑکاں کھادیاں جناں توں

جیب بھری تے کول بٹھاون لگ پئے نے

نکیاں ہوندیاں میلے کپڑے ویکھ کے جو

دور سی کردے سینے لاون کے پئے نے 

کولوں لنگ کے سر تے ہتھ وی رکھیا نہ

 مینوں رشتے نال  بلاون کے پئے نے

جیون دی آزادی پہلاں کھو لئی فیر

ساہاں تے وی پہرے لاون لگ پئے نے 

مہمانوں دی چاہت نہ ممتاز رہی

کنداں اتوں کاگ اڈاون لگ پئے نے

      ۔۔۔۔۔۔

راتی سوہنا گھر نہیں آیا۔ پنجابی کلام۔ کوسا کوسا

کی گل  ہوئی مکھ پڑتایا 

راتی سوہنا گھر نہیں آیا

بہت میں صدے لائے اونوں

کنے  ترلے پائے اونوں 

میں تے بہتا دل پرچایا 

راتی سوہنا گھر نہیں آیا 

توں تے کدرے جاندا نہیں سی

میرے بن تے راہندا نہیں سی

کلیاں کیویں توں ٹر پایا

مینوں تے سمجھ نہیں آیا 

راتی سوہنا گھر نہیں آیا

 اتھرو  اک منظور نہیں سی

تیتھوں جد تک دور نہیں سی

ممتاز کناں ہن  نیر وہایا

ساڈے روڑں دا قدر نہ پایا

راتی سوہنا گھر نہیں آیا

             ۔۔۔۔۔۔